Odnaleziono 7000‑letni mur o długości 120 metrów, którego rozmiar i konstrukcja wskazują na zaawansowane planowanie oraz umiejętności techniczne ludzi epoki mezolitu i wczesnego neolitu. Struktura waży około 3300 ton, a dziś spoczywa dziewięć metrów pod powierzchnią oceanu.
Starożytna konstrukcja na dnie Atlantyku. Mur odkryto w pobliżu wyspy Île de Sein.
W czasach budowy, czyli około 5000 roku p.n.e., wznosił się najprawdopodobniej między strefą przypływu i odpływu. Stopniowy wzrost poziomu mórz doprowadził do zatopienia rozległych fragmentów wybrzeża, dzięki czemu konstrukcja przetrwała w nienaruszonej formie.
Archeolodzy opisują ją jako formację szeroką na około 20 metrów i wysoką na 2 metry, z charakterystycznym układem dwóch równoległych rzędów granitowych monolitów. Nurkowie zauważyli regularne odstępy między kamieniami, sugerujące przemyślany projekt oraz zakotwiczenie bloków bezpośrednio w naturalnym podłożu skalnym. Mur otaczały mniejsze płyty i kamienie pełniące funkcję wypełnienia.
Warto przeczytać:
Najczęściej czytane:
Pułapka na ryby czy ochrona wybrzeża? Badacze analizują dwie główne hipotezy. Pierwsza zakłada, że była to pułapka na ryby, w której pionowe monolity utrzymywały drewniane sieci wykorzystywane podczas odpływu. Druga sugeruje rolę falochronu chroniącego przed napływającą wodą. Obie interpretacje wskazują na wysoki poziom organizacji oraz dostosowania życia do warunków środowiskowych.
Powiązanie z bretońską tradycją kamiennych struktur. Archeolog Yvan Pailler, współautor badań, zwraca uwagę na podobieństwo granitowych bloków do słynnych menhirów Bretanii, choć odkryta konstrukcja jest od nich znacznie starsza. Wiedza o wydobywaniu i ustawianiu masywnych kamieni mogła więc funkcjonować jeszcze przed pełnym ukształtowaniem kultury megalitycznej w regionie.
Odkrycia dokonano dzięki analizie współczesnych map głębokości wykonywanych radarowo. Geolog Yves Fouquet zauważył na nich idealnie prostą linię w poprzek podmorskiej doliny, co natychmiast zasugerowało działanie człowieka. Wstępne prace rozpoczęto latem 2022 roku, a pełne badania wykonano zimą, kiedy wodorosty nie zasłaniały kamieni.
Dziedzictwo zatopionych społeczności Bretanii. W opublikowanym materiale w „International Journal of Nautical Archaeology” naukowcy zwracają uwagę, że zatopione konstrukcje mogły inspirować miejscowe legendy o zaginionych miastach. Jedna z nich — mit o Ys — opowiada o osadzie pochłoniętej przez ocean. Tradycja lokuje ją na wschód od miejsca odkrycia, co dodatkowo pobudza wyobraźnię badaczy i mieszkańców regionu.
Magazyn BlueLife
Spodobał Ci się artykuł? Wesprzyj naszą dalszą pracę.
Inwestuj w wolne media, które szanują Twoją prywatność.
