Głębokie partie oceanu rzadko odsłaniają swoje oblicze. To przestrzeń pozbawiona światła, gdzie życie toczy się w zwolnionym tempie, a każdy ruch ma znaczenie. Właśnie tam pojawiają się organizmy, które bardziej przypominają zjawisko niż klasyczne zwierzę.
Jednym z nich jest Enypniastes — strzykwa, która nie wpisuje się w schemat dna morskiego. Zamiast pełzać, unosi się i przemieszcza w toni, wykorzystując ruch wody i własne pulsujące ciało. Przyjrzyjmy się jej bliżej.
Warto przeczytać:
To nie „potwór” — to strzykwa
Enypniastes należy do grupy szkarłupni, czyli tej samej co rozgwiazdy i jeżowce. Miękka, półprzezroczysta, wygląda niepozornie — dopóki się nie poruszy.
Nie pełza, a pływa
Większość strzykw powoli sunie po dnie. Enypniastes robi coś innego — unosi się i „leci” nad dnem, pulsując ciałem. W praktyce oznacza to większą swobodę przemieszczania się w poszukiwaniu pokarmu.
Bardziej ruch niż kształt
Jej ciało jest tak delikatne i przejrzyste, że czasem trudno określić, gdzie się zaczyna i kończy. To jeden z tych organizmów, które ogląda się bardziej „w ruchu” niż w bezruchu.
Żyje tam, gdzie kończy się światło
Spotykana na głębokościach:
ok. 500–6000 m, najczęściej: 1000–4000 m. To strefa ciszy, zimna i ciemności.
Pływa nad dnem, ale posila się na dole
Unosi się, przemieszcza, a gdy znajdzie odpowiednie miejsce — opada. Wtedy rozkłada macki i zaczyna żerować w osadzie.
Najczęściej czytane:
Pożywia się „morskim śniegiem”, opadającym z wyższych warstw oceanu.
To drobne cząstki organiczne opadające z wyższych warstw oceanu. W głębinach to podstawowe źródło energii. Bez tego „śniegu” życie na takich głębokościach praktycznie by nie istniało.
Zobacz także:
Żyje tam, gdzie kończy się światło
Najczęściej obserwowana przez pojazdy ROV podczas badań głębin. Nagrania pojawiają się sporadycznie — dlatego każde przyciąga uwagę.
Nie jedyna, ale wyjątkowa
Istnieją inne pływające strzykwy, ale Enypniastes wyróżnia się wyglądem i sposobem ruchu. To jeden z tych organizmów, które pokazują, jak bardzo życie w oceanie potrafi odbiegać od naszych wyobrażeń.
Nagrania takie jak to pozwalają zajrzeć w miejsca, do których człowiek praktycznie nie ma dostępu. Nie ma tu spektakularnych scen ani gwałtownych ruchów — jest cisza, powolność i precyzja.
I właśnie w tym tkwi ich siła.
źródło: NOAA
Magazyn BlueLife
Spodobał Ci się artykuł? Wesprzyj naszą dalszą pracę.
Inwestuj w wolne media, które szanują Twoją prywatność.
