Gwizdy delfinów i kliknięcia echolokacyjne koncentrują się w różnych częściach przybrzeżnych wód Florydy, wskazując na wyraźny podział między zachowaniami związanymi z życiem społecznym a poszukiwaniem pokarmu. Rozmieszczenie tych sygnałów wiąże się również z obecnością ryb wytwarzających dźwięki, podczas gdy część potencjalnych ofiar może ograniczać własną aktywność akustyczną po wykryciu zbliżającego się drapieżnika.
Dwa akustyczne światy delfinów
Gwizdy i kliknięcia echolokacyjne pełnią u delfinów odmienne funkcje, a ich rozmieszczenie w środowisku może wiele powiedzieć o aktywności zwierząt. Nagrania zebrane u wybrzeży Florydy pozwoliły rozdzielić sygnały związane przede wszystkim z kontaktami społecznymi od tych, które towarzyszą poszukiwaniu pożywienia.
Warto przeczytać:
Gwizdy, wykorzystywane głównie podczas interakcji społecznych, koncentrowały się w wodach położonych bliżej brzegu, między innymi w rejonie Ponce Inlet i St. Augustine. Kliknięcia echolokacyjne występowały natomiast częściej dalej od lądu, w pobliżu Long John Reef.
Różnica w rozmieszczeniu tych dwóch rodzajów sygnałów sugeruje, że delfiny korzystają ze środowiska akustycznego w odmienny sposób zależnie od wykonywanej aktywności. Obszary, w których dochodzi do kontaktów między zwierzętami, nie muszą więc pokrywać się z miejscami intensywnego poszukiwania pokarmu.
Prawie 62 godziny podwodnych nagrań
Aby uchwycić tę aktywność, wykorzystano bezzałogowy szybowiec napędzany energią fal, wyposażony w czujniki rejestrujące dźwięki. Autonomiczna platforma przez dwa miesiące przemierzała obszar East Florida Shelf, zbierając materiał akustyczny z różnych części badanego regionu.
Łącznie zarejestrowano prawie 62 godziny dźwięku, podzielone na 14 974 pliki. Delfiny wykryto w nieco ponad 11 procentach nagrań. Wśród zarejestrowanych sygnałów 55,4 procent stanowiły gwizdy, 29,5 procent kliknięcia echolokacyjne, a w pozostałych nagraniach występowały oba rodzaje dźwięków.
Tak duży zbiór danych pozwolił nie tylko stwierdzić obecność delfinów, lecz także przeanalizować zależności między ich aktywnością akustyczną a warunkami panującymi w środowisku.
Tam, gdzie ryby same wytwarzają dźwięki
Szczególną uwagę zwrócił Long John Reef, gdzie rejestrowano większą aktywność echolokacyjną delfinów. Jest to również obszar znany z występowania skupisk ryb wytwarzających dźwięki.
Analiza wykazała dodatni związek między obecnością takich ryb a występowaniem echolokacji delfinów. Autorzy wskazują, że jednym z możliwych wyjaśnień jest wykorzystywanie przez delfiny sygnałów akustycznych ryb jako wskazówki pomagającej lokalizować miejsca żerowania.
Nie oznacza to jednak, że badanie bezpośrednio dowiodło, iż delfiny celowo „podsłuchują” ryby. Zarejestrowane zależności wskazują na interesujący mechanizm, który wymaga dalszych obserwacji i eksperymentów.
Kiedy potencjalna ofiara milknie
Akustyczny krajobraz może zmieniać się również po drugiej stronie relacji drapieżnik–ofiara. Nagrania wskazały na zależność, która może oznaczać, że niektóre gatunki ryb ograniczają emisję dźwięków po wykryciu zbliżającego się drapieżnika.
Jeżeli taka reakcja rzeczywiście pomaga rybom zmniejszyć ryzyko wykrycia, dźwięk staje się elementem swoistej gry między polującym delfinem a jego potencjalną ofiarą. Drapieżnik może korzystać z informacji płynących ze środowiska, podczas gdy ryba może próbować ograniczyć własną „słyszalność”.
Greg O’Corry-Crowe, współautor pracy, zwrócił uwagę właśnie na tę wzajemną relację. Podwodny świat może być miejscem, w którym różne gatunki nieustannie rejestrują sygnały wysyłane przez swoich sąsiadów, próbując wykorzystać je do własnych celów.
Najczęściej czytane:
Zobacz także:
Delfiny zmieniają akustyczny tryb działania
Różnice między gwizdami a echolokacją nie ograniczały się do samego rozmieszczenia. Oba rodzaje sygnałów wykazywały związki z innymi cechami środowiska.
W przypadku gwizdów znaczenie miały między innymi lokalizacja, temperatura, poziom dźwięku oraz stężenie chlorofilu-a. Echolokacja była natomiast związana m.in. z głębokością, zasoleniem, lokalizacją, poziomem dźwięku oraz obecnością ryb.
Taki obraz sugeruje, że zachowanie akustyczne delfinów pozostaje silnie związane z kontekstem środowiskowym. Zwierzęta nie korzystają więc z jednego, uniwersalnego zestawu sygnałów, lecz dostosowują aktywność akustyczną do sytuacji.
W marcu zarejestrowano również więcej wykryć delfinów niż w kwietniu. Autorzy wskazują, że jedną z możliwych przyczyn mogą być sezonowe przemieszczenia różnych populacji delfinów wzdłuż wybrzeża Florydy, choć obserwacja ta nie pozwala jeszcze jednoznacznie ustalić mechanizmu.
Hałas łodzi zmienia akustyczne środowisko
W badanym obszarze występuje jeszcze jeden istotny element — hałas generowany przez działalność człowieka. Ruch łodzi może maskować naturalne sygnały emitowane przez delfiny, utrudniając zwierzętom komunikację, a jednocześnie komplikując naukowcom wykrywanie ich obecności za pomocą metod akustycznych.
Ma to znaczenie zwłaszcza na wodach przybrzeżnych, gdzie intensywność ruchu jednostek pływających może być duża. Część obszarów, w których rejestrowano aktywność społeczną delfinów, pokrywała się z miejscami występowania silnego hałasu związanego z ruchem łodzi.
Dźwięk może wskazać ważne siedliska
Akustyczne mapowanie daje możliwość spojrzenia na zachowanie delfinów z innej perspektywy. Rejestrowanie emitowanych przez nie sygnałów może pomóc określić, gdzie zwierzęta koncentrują aktywność społeczną, a gdzie prawdopodobnie intensywniej poszukują pokarmu.
Takie informacje mogą mieć znaczenie dla ochrony siedlisk. Jeżeli uda się wskazać obszary szczególnie ważne dla żerowania lub kontaktów społecznych, możliwe będzie lepsze uwzględnienie potrzeb delfinów przy zarządzaniu przybrzeżnymi wodami.
Dla ochrony gatunku istotne jest również poznanie wpływu hałasu antropogenicznego. Im dokładniej wiadomo, gdzie i kiedy delfiny korzystają z określonych sygnałów, tym łatwiej ocenić, w których miejscach zakłócenia akustyczne mogą mieć dla nich największe znaczenie.
Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie PeerJ. Przeprowadził je zespół z Harbor Branch Oceanographic Institute przy Florida Atlantic University.
